Dag 29: 01-05-2024

De allerlaatste blog en die vanuit Nederland. That sucks!
Vanochtend zijn we al vroeg uit de veren. Ofja eigenlijk heb ik amper een oog dicht gedaan, maar goed… om half 6 gaat de wekker. Kleren aan, laatste spullen in het koffer stoppen. De vuilniszak nog even wegbrengen naar de vuilnis en dan de koffers ophalen en voor de laatste keer die deur achter ons dicht trekken.
Doei huisje zeggen Jesse en Loa. Met de koffers, wagen en onze rugzakken gaan we naar de receptie om de sleutel in te leveren. En hoe getimed, ik had gepland om rond 7.15 bij de receptie te zijn. We staan welgeteld om 7.10 bij de receptie om onze sleutel in te leveren en te vragen voor een taxi.
Even buiten wachten, en nog een keer die ogen richting zee laten gaan. Met de zon die opkomt geeft dat wel een heel mooi plaatje. We laden de spullen in de taxi and off we go.

Een half uurtje rijden naar het vliegveld. Terwijl we aan het rijden zijn zegt Jesse, mama maak je nog een foto van een palmboom! Lieverd, dat heb ik al 100x gedaan :P oh okee. Mama we zijn ons bakje met herinneringen vergeten. Nee schat, die zit in het koffer. Mama, mijn auto ligt nog in het huisje. Nee lieverd, ook die heeft mama in het koffer gedaan! Ooh oke met een bigsmile. Mama denkt aan bijna alles, maar fijn dat je zo goed meedenkt schat.

Wanneer we nog een keer kunnen genieten van dat uitzicht, de omgeving waar we doorheen rijden en dat heerlijke palmboom, vakantiesfeer komen bij mij de waterlanders weer omhoog. Nee nee,, wegslikken en op survivalmodus. Bijna bij het vliegtuig dus dan weer rocken met al die bagage en 2 kids!

Aangekomen bij het vliegveld helpt gelukkig de taxichauffeur al met een karretje te pakken en alle spullen erop te leggen. Danku, scheelt mij weer werk! Zo’n hollander als ik dan weer ben, krijg je 30 cent fooi :P haha nee geintje. ik heb het bedrag gewoon 25 rond gemaakt, 26 is dan ook weer zo gek en om nou 30 te maken en 5 euro fooi te geven dat vind ik dan ook weer een beetje teveel van het goede. Maar goed, de taxichauffeur zijn thank you very much. Jong als jij gelukkig wordt van 30 cent. Steek ze lekker in je broekzak, dank voor je hulp in elk geval.

Op het vliegveld zoeken we op waar we onze koffers moeten dumpen zodat we die al kwijt zijn.
Kom je daaraan, heb je heel leuk zo’n app op je telefoon staan waardoor je dus naar een andere rij gestuurd wordt. Heeeeel leuk, hier moet je zelf je bagage labelen, scannen en op de band leggen. Ja gaan we dit echt doen? Ik denk dat mijn bagage in Timboektoe uitkomt. Gelukkig stonden we in de rij al achter Limburgers en die zagen dat ik een beetje moeilijk stond te doen met al mijn spullen. Ze vroegen vriendelijk, heb je hulp nodig of gaat het lukken. Uhmmm nou, deze manier van inchecken is niet geheel voor mij weggelegd dus ja graag. Ze helpen me met de spullen wegen en labelen. Uiteraard heb ik bij 1 koffer 1 kilo teveel en moet ik ook nog gaan bijbetalen. Maar ja ik heb ook geen zin meer om dat koffer daar open te maken om spullen in het andere koffer te gaan stoppen. Die meneer zegt vriendelijk we kunnen dat wel doen. Nou ik zag het scenario al voor me. Koffer open, al die spullen overhoop, rits die scheurt, koffer dat niet meer dicht gaat en dan alsnog uitkomen op.. nee sorry het is nog te zwaar! Lief meneer maar nee, laat mij maar gewoon bijbetalen zodat ik het snelste van deze hele zooi af ben en me alleen nog maar op de 2 kids hoef te focussen.
Check, check en check.. spullen weg en op hoop van zegen dat ze in het vliegtuig naar dusseldorf weeze terecht komen!
Op naar de douane om daar nog een keer de hele zooi van handbagage uit te laden en dan oprecht adem kunnen halen. Ik zweet me al kapot, zit ik nog niet eens in het vliegtuig waar ik het altijd al bloedheet krijg.

Maar ook dit, we doen het weer! Spullen uit de tas, Jesse en Loa vastgekluisterd aan mijn broek en om de beurt door de paaltjes. Lief want het Limburgse stel wacht op ons zodat ze op de kinds kunnen opletten terwijl ik de spullen kan inladen. Daarna gaan we onze eigen weg!

Gezien de tijd vanochtend hebben we niet veel gegeten dus even ergens en croissantje scoren en rust. Rond 9.00 zou bekend zijn bij welke gate we moeten zijn dus vlak van tevoren nog even en plas en luiercheck en dan op naar de gate.

Al snel kunnen we gaan boarden.
We moeten weer even van het vliegveld een wandelingetje maken naar het vliegtuig zelf, terwijl we lopen vraag ik voor de gekke jen aan Jesse, zullen we ons omdraaien dan gaan we terug. En hoe nuchter kinderen zijn krijg ik als antwoord, waarom?! De Nederlanders voor ons, en de Limburgers achter ons komen niet meer bij. Dat was niet het antwoord wat ik had gehoopt #jesse! :P
Maar ey, ik weet beter want die 100 weken wat hij als plan had, ben ik zeker niet vergeten.

In het vliegtuig even settelen en dan wachten tot we naar boven gaan. Eenmaal in de lucht komen de tablets, de dekentjes en de koptelefoons tevoorschijn. Na verloop van tijd begint Loa wat moe te worden dus ze begint wat te jengelen en vervelend te doen. Gelukkig geeft ze al gauw toe aan haar vermoeidheid en kruipt bij mij op schoot om te gaan slapen.
Superhandig want nu mag ik geen centimeter meer bewegen dus jullie kunnen je wel voorstellen hoe mijn armen en benen aanvoelde op het moment dat ze na dik een uur geslapen te hebben weer wakker werd. Juist, toen sliepen mijn ledenmaten.

Maar goed, wat een timing want op het moment dat de kindjes weer wakker worden beginnen we weer met landen. Dus spullen opruimen, tassen klaarmaken en wachten tot we op de grond zijn.

Wanneer we uitgestapt zijn staan opa en oma ons al op het dek op te wachten. Al zwaaiend en met enthousiasme lopen we snel door. Karretje pakken en wachten op de koffers.
Ook nu weer geluk want ze komen redelijk snel. En dan… op naar opa en oma!!
Uiteraard zijn we blij om ze weer te zien, maar voor mij had dat weerzien ook in Spanje gemogen.

Nog even een hapje eten en dan de auto in en de rit terug naar huis maken.
Eenmaal thuis en nu ik dit bericht typ besef ik mij dat ik eigenlijk niets, maar dan ook echt niets in Nederland heb gemist. Ja oke, water uit de kraan kunnen drinken en niet elke keer flessen water hoeven te kopen. Maar als dat het ergste is wat in Spanje aan de orde is, ik teken ervoor!

We gaan de komende dagen even alles laten bezinken en de tijd nemen om een terug te kijken naar alle mooie momenten en belevenissen die we samen hebben gehad.

Deze reis, dit avontuur, dit gevoel en deze zoektocht naar mijzelf (of beter gezegd) ons…
Neemt niemand ons meer af!

----
The biggest adventure you can take,
Is to life the life of your dreams 
----

We DID!